Requiem for a midsummer night's dream

Τέμνονται για μια στιγμή οι άνθρωποι
κι ύστερα καθένας επιστρέφει εκεί  απ' όπου ήρθε
μόνο με πιο βαριές αποσκευές.

{photo taken at Corfu island, Greece, August 2017}

Spoiler alert: we all die in the end

Η πιο σύντομη non-fiction ιστορία του κόσμου:

- Γειά, τι κάνεις;
- Πολύ καλά, εσύ;
*Αφηγητής: τα πράγματα δεν ήταν καθόλου καλά.

{όλοι μας, κάθε μέρα}

Broken beyond repair

People strive for millions of irrelevant things everyday just to conceal one thing:
We are all broken. Beyond repair.
And we stand alone into the darkness.
Everything you think you are is a shield. The shield you hide behind.
 Because at the end of the day we are all defined by what we have lost.
The subtle differences between us lie in how we cope with loss.
How we arrange our fragments into the chaos.

We desperately want to believe that once in a while someone finds the courage to rip the shield.
Yours and theirs.
Stare right into the chaos of your loss and say:
"Here are my fragments, show me yours".
And then this fucking messed up world becomes somehow tolerable.

[Για την Anneta Gi.]

and tie a silver ribbon round the pieces that remain

Ένα παράπονο μικρό
τόσο δα μικρό
ήρθε κι έγινε ένα κουβαράκι
και κούρνιασε.
Βρήκε ζεστά και κούρνιασε.
Κι ύστερα άρχισε να μεγαλώνει.
Κι όλο μεγάλωνε.
-"Ο μόνος τρόπος να σταματήσω,
είναι να με κάνεις τραγούδι. Ή ιστορία".
μου είπε μια μέρα.

The trouble with Aphrodite

So put your mind to sleep
so that you don't remember
but when the pain kicks in
make sure you don't surrender
 A.V.

Choking on the bullet

Συγχαρητήρια, κερδίσατε!
Αυτή τη φορά δεν έκλαψες, δεν θύμωσες, δεν εκνευρίστηκες καν.
Ακόμα και η μούμια του Τουταγχαμών θα έβγαζε εντονότερη συγκινησιακή αντίδραση.
Μόνο γύρισες το κεφάλι και κοίταξες ένα σύννεφο.

Που να πάρει ο διάολος όλα τα σύννεφα.
Και όλα τα λόγια μαζί.
Φακ.

[σκίτσο: Μάγδα Ν.]

Για την αδράνεια μέσα στην αδράνεια

Καθόσουν ακίνητη για ώρες, μέρες, μήνες.
Χωρίς να υπάρχει λόγος -ή μήπως υπήρχε;
Θα έλεγε κανείς πως το απολάμβανες. Και ίσως αυτή να ήταν η αλήθεια.
Σπάνια συνέβαινε κάτι που θα σε έβγαζε από την ακινησία.
Αλλά κανένα κίνητρο δεν ήταν αρκετά ισχυρό ώστε να βγεις εντελώς από αυτήν.
Ήταν δεύτερη φύση; Βολική συνήθεια; Αναπόφευκτη απόλαυση;
Ούτε εσύ ήξερες πια.
Ούτε σε ενδιέφερε να ξέρεις πλέον.
Καμιά φορά, συνήθως τις νύχτες, αναρωτιόσουν πώς θα ήταν, αν τα πράγματα ήταν αλλιώς.
Αν έβγαινες από αυτή την κατάσταση.
Και η σκέψη έφευγε ακριβώς όπως ήρθε, ξαφνικά κι απροειδοποίητα.
Άλλωστε η άλλη κατάσταση δεν σου έλειπε καν.
Πώς να επιθυμήσεις κάτι που δεν σου λείπει;
Ύστερα αναγκάστηκες να προχωρήσεις.
Απρόθυμα και κυρίως βίαια.
Αλλά το επέλεξες.
Συνειδητά ή λιγότερο-τι σημασία είχε πια;
Όμως ποτέ δεν είχες φανταστεί ότι μετά από αυτό θα ζούσες άλλη μια ακινησία: μέσα στην ήδη υπάρχουσα, την ολόδική σου.
Απίθανο, οριακά βιώσιμο, αλλά πλήρως πραγματικό.
Αλλά να θυμάσαι.
Το επέλεξες.

It's ok princess...

...said the star.
- Typical case of fairytale gone bad .
After all you've already learned the hard way that when they involve people, they never last.
But you know what?
You may have lost Paradise but you earned yourself.
Sounds fair.

The pain in some songs*

breaks your soul into trillions of teeny tiny pieces,
each weighing a ton.
And then you have to go on with life.
Carrying them.

*or should I say, some circumstances?
 

41° 7' 9 Β - 25° 24' 19 E (part 2)

....Although someone could naively infer that I converge many a simile for your story, yavrum,  I know you would hate this simplistic way of  thinking as much you hate, say, a linear perception of history or life in general.
So, you say you don't remember me at all...Well, memory was never your strong point, sweetheart.
Or, to be accurate, objective memory, assuming there is such a thing. Because you really thrive in deleting whole parts and reconstructing others from scratch.
 Anyway, here I am, people still lining up their mosques and churches opposite one another, silently despising each other, yet having no choice but to live together in the same place. Pretty much like the average holy matrimony huh?
You do remember the invisible boundaries separating me in two parts, don't you? Even you had only crossed them, what, twice in 4 years? Some borders don't resemble anything like high walls or electrified wires, sweetheart and I constitute the paradigm of the case.
You people wouldn't be able to identify yourselves without borders and safe spaces-they're hardwired  to your bones. You protect, therefore you are. Don't give me that look, yavrum. Consider what you are doing with language: one for communicating, a foreign for expressing yourself. Safe space 101.
......................................................................................................................................................
So come back soon, for old times' sake, sweetheart. Treat yourself to some good old memories and  of course some delicious sutzuk lokum!
(but don't overindulge eh? Because I really dig your new skinny looks!)

41° 7' 9 Β - 25° 24' 19 E (part 1)

Οf course I remember you, sweetheart...The tall, clumsy one with the dreamy eyes..!
You were living your fairytale here and I was your perfect stage.
(well, constantly being in love sure helped if you ask me.)
Between lectures about tribes, clans and folklore, I still picture you hanging around with the girl-gang or sneaking out of the koutoukia to run to the rock bar (Wild Rose, right?) The whole town was on tables dancing tsifteteli and you air-guitared indie-rock tunes in their face, ha!
(and this pretty much sums up your status in the world, yavrum: you live in a place where everybody dreams about Istanbul while you're in a London state of mind. Talking about war of worlds here!

 ..............................................................................................................................................................
I tell you, someone had a really weird sense of humor putting a university department on history, minorities and social studies in this place. Between you and me, those who really need a degree in the field of minorities and culture stuff are the locals.
 ...............................................................................................................................................................
It's funny how you always get stupefied when people change, but don't you think it's time you got used to it, sweetheart?
You, for starters, are at least minus 35 pounds since I last saw you.
Some changes are only skin deep though and sometimes it's nearly impossible to tell them from the permanent ones, assuming one gets so lucky as being able to tell!
Take me for example: they demolished my good old square and replaced it with this showy one, full of  flashy cafes and bookstores. But underneath the surface there are a lot more than meets the eye.

[to be continued..]

The birthplace complication

-So listen kid, it all comes down to this: you've got a lot of revolution but zero suggestions or willingness to act. Just like hooligans who burn and destroy for lost causes.
- ...
You charm your way through those permanent transactions you people call relationships and you get lulled in a false sense of safety. But, you know, sooner or later everyone wants their return. That's the way it goes.
...I like it how you still find comfort coming here, remembering your childhood and everything. But don't let that sneaky thing, nostalgia, get you, you hear me kid? Because once you get sucked in, it has the ability to paralyze your guts. And then you become what you mostly resent.
...I will always be here for you kid, relatively the same, a couple of new coffee shops, a few blocks of old houses renovated, minus some elderly folks, plus some hipsters. Feel free to visit. But only come back in order to move forward.

As I walked away, a gust of wind brought a whisper to my ears. And the whisper said:
"I know you're going to the sea again prettyface"

On decoherence in quantum gravity

Without a shadow of a doubt, the procrastinator's superpower is stretching - literally stretching- time in their favor.
A procrastinator with a bad memory -ah- that's what I call pure magic, as they have the ability to make time almost invisible, if not extinct.
A bored procrastinator with a bad memory is in a constant standstill in time.
For, defying action, time and memory at the same time means they are in a state of being and not being at the same time (yeah I know, Schrödinger would be so proud!)

 References:
Time Might Not Exist Outside of Our Minds, Propose Scientists
On decoherence in quantum gravity

Thoughts running through my head

And I feel that love is dead
I'm loving angels instead

https://www.youtube.com/watch?v=luwAMFcc2f8 

Bloody Wednesday

Επαγγελματικό ραντεβού μετά από κουραστική μέρα με μπόνους καταρρακτώδη βροχή.
Καθώς περπατάω προς το σημείο συνάντησης παλεύω να ξετρυπώσω την ομπρέλα μου μέσα από έναν ορυμαγδό αντικειμένων στον πάτο της τσάντας και τελικά την ανασύρω με τα χίλια ζόρια.
Στο δρόμο νιώθω ένα μικρό τσούξιμο στο δεξί παράμεσο, δε δίνω σημασία.
Φτάνω πρώτη στο καφέ και με το που κάθομαι παρατηρώ ότι το δάχτυλό μου αρχίζει να ματώνει μετά από μικρο-πληγή που προφανώς υπέστη λίγο πριν, στην ανασκαφή του εσωτερικού της τσάντας.
Κάνω να βγάλω ένα χαρτομάντιλο και πριν προλάβω να ανοίξω την τσάντα μου, έχει τρέξει τόσο αίμα που το μισό χέρι έχει γίνει σαν του Τζακ του Αντεροβγάλτη εν ώρα φόνου.
Το καλύπτω άρον άρον κι εκείνη τη στιγμή έρχεται ο σερβιτόρος για παραγγελία. Του λέω ότι θα περιμένω το ραντεβού και ζητάω ένα τσιρότο.
Καθώς παλεύω με το χαρτομάντιλο, καταφθάνει το επαγγελματικό ραντεβού. Σηκώνομαι δίνοντας αναγκαστικά το λάθος χέρι για χειραψία και προσπαθώντας να καλύψω το κατακρεουργημένο.
Καθόμαστε, ο σερβιτόρος παίρνει παραγγελία, το χαρομάντιλο έχει γίνει κατακόκκινο, εγώ διακριτικά να προσπαθώ συγχρόνως: να το ξεφορτωθώ, να το αντικαταστήσω με καθαρό, να βγάλω το πανωφόρι μου χωρίς να το λερώσω και να συζητάω χαλαρά με τον άνθρωπο ο οποίος σημειωτέον μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε καταλάβει τίποτα.
Σε κάποια φάση έρχεται ο σερβιτόρος και μου δίνει ένα τσιρότο ψελλίζοντας κάτι. Το παίρνω βιαστικά, είναι και το μεγάλο μέγεθος, ωραία, σκέφτομαι, θα την καλύψει τέλεια την κομμένη αρτηρία (αναπόφευκτη σκέψη μετά από τόση αιμορραγία).
Ανακουφισμένη τυλίγω το δάχτυλο όπως όπως, πάω να χαλαρώσω, πιάνω κάτι περίεργο στο βλέμμα του επαγγελματικού ραντεβού, βλέπω ότι κοιτάει το δάχτυλο, κοιτάω κι εγώ το δάχτυλο για να διαπιστώσω ότι το XL τσιρότο είναι: α) μπλε φωσφοριζέ και β) έχει πάνω όλη την παρέα του Μίκυ Μάους από καταβολής Disney.

So you think you can tell heaven from hell

Nobody knew why you were leaving.
Constantly leaving, turning your back, burning bridges.
It was like reading a book and destroying each chapter before moving to the next.
Year after year it all summed up to an endless line of people, places and feelings left behind.
Most of them accepted their fate. Some tried to restore contact. Others complained. A few deserved it. Even fewer managed to pace up with you through the years and assert a place in your preferences.
The irony: it could be the first a priori trauma driven behavior case in history.
Because you didn't act in a reflex of previous experience, foul play or retaliation.
Then one day the tides turned and you got a full taste your own medicine.
Only once,  yet in a fatally definitive way.
Life can be a really sadistic teacher.

Bitter sea

 - To sum up, dear, you've spent so much time in and out of books and in and out of reality that you barely know which is which.
- I know which is which. That is my tragedy.
- So time to swallow the naked truth. Take a look around. This is it. Just this damn planet, one life, 3 dimensions, 5 senses, no refund, deal with it, thank you.
- The next time I decide to get in touch with nature to contemplate on things, remind me to choose a mountain.
- One more thing. The problem with constantly looking back at what you lost, dear, is that eventually
your neck bones get stuck in that position.
- But I want it all and I want it now. I want everything!
- What is this? A Freddie Mercury impersonator contest for losers?
- For a bunch of salty H2O atoms you've got quite a nerve.
-For a bleached blonde you think quite too much. You're not the first one you know. People come to me all the time looking for answers. For hell's sake I don't have answers. I don't even like people.
-Right. You're just like the average relationship: all fun and games in the beginning - go a little deeper and you get drowned.
- At least you haven't lost your sense of humor.
- And just so you know, I'm not looking for answers. Only fools look for answers. I like posing the questions.
-Stubborn to the bone to the last minute..So be it..One last thing before I get back to playing with my currents and tides, dear: always ride the wave, be it from shit or diamonds. Just for the sake of it. And tell the mountains I said hi.

Together alone

-...ξεκίνησα να σας λέω ότι όσοι διαβάζουμε, έχουμε μέσα μας αμέτρητους κόσμους καθώς και μια εξαιρετικά αμφίβολη σχέση με την πραγματικότητα. Καμιά φορά, γράφουμε ιστορίες σε μια εύθραυστη προσπάθεια να γεφυρωθούν οι κόσμοι αυτοί  με την πραγματικότητα.

There is a light that never goes out

 - Γιατί αργεί ο μπαμπάς;
Ο μικρός είναι δίπλα της, ανεβασμένος σε ένα σκαμνί και με το ζόρι φτάνει τον πάγκο.
Τη βοηθάει να ζυμώσουν ψωμί και το γέλιο του γεμίζει το κουζινάκι.
- Γιατί αργεί ο μπαμπάς; ξαναρωτάει ανυπόμονα.
Σκουπίζει τα χέρια στην ποδιά της και συνοφρυώνεται.
Ο άντρας της τέτοια ώρα ήταν πάντα στο σπίτι.
Έδιωχνε, με το χαμόγελο πάντα, τους τελευταίους πελάτες από το καφενεδάκι στην πλατεία και έπαιρνε το δρόμο για το σπίτι. Ο μικρός άκουγε το γαϊδουράκι κι έτρεχε στην αυλή να τον υποδεχτεί.
Αυτή τη φορά δεν ακούστηκε το γαϊδουράκι, αλλά βιαστικά βήματα και ξαφνικά, γέμισε η αυλή κόσμο, μπουλούκι ολόκληρο.
Φωνές, κίνηση, χειρονομίες να μπερδεύονται με λόγια "στα καλά καθούμενα", "σπάνιος άνθρωπος", "τον πρόδωσε η καρδιά του", "πάει ο κυρ-Γιάννης μας", "έφυγε"...
Για πολύ καιρό ο μικρός νόμιζε ότι είχε φύγει για κάποιο ταξίδι.
΄Οταν άρχισε να καταλαβαίνει, τα μάτια του γέμισαν με μια σκιά που δεν έφευγε.

Όταν επιστρέφει από τη δουλειά και κάθεται να φάει μπροστά στην τηλεόραση, τον παρατηρεί χωρίς εκείνος να τη βλέπει. Έτσι όπως πέφτει επάνω του το φως του σούρουπου, για μια στιγμή η σκιά δεν είναι εκεί. Στη θέση της  βλέπει το αγοράκι που εκείνο το απόγευμα έπαιζε με τα ζυμάρια γελώντας.

Butterfly with rainbow eyes

 [για την Α. και τη Σ., τις χρωματιστές μου]

-How come we look alike? asked the little butterfly.
The rainbow smiled.
-It's because we are connected in a very special way.
-When did that happen?
-The day I decided to share my colours with destiny, answered the rainbow.
-Was it a miracle? asked the little butterfly impatiently.
-I call it love, said the rainbow. Now go play with the others.
The little butterfly flew playfully around the rainbow calling its companions to join: one that looked a lot like it and a slightly bigger one.
All three had exactly the same colours.
The colours of the rainbow.