Τολμάς να σβήσεις το φως;

[1 εβδομάδα μετά]

Αστυνομικό δελτίο:
Ο Π.Α. βρέθηκε απανθρακωμένος στο σπίτι όπου διέμενε .
Οι συνθήκες του θανάτου παραμένουν αδιευκρίνιστες, ενώ η αστυνομία δεν έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας.

                                                                                                                                                               

Στην αρχή νόμιζες ότι ήταν ιδέα σου.
Έστηνες αυτί, σχεδόν κρατούσες την αναπνοή σου.
Αυτό ήταν πάντα εκεί. Πάντα.
 Για την ακρίβεια, δεν ήταν. Ακουγόταν.
Στην αρχή άναβες το φως.
Έψαχνες παντού.
Κάτω από το κρεβάτι, πίσω από τις κουρτίνες, μέσα στην ντουλάπα.
Τζίφος.
Ξανάσβηνες το φως.
Αυτό ήταν εκεί.
Σε ποιόν να το πεις?
Κατάντησες να μην κοιμάσαι. Μόνο το άκουγες.
Μεσοτοιχία δεν υπήρχε, ούτε άλλος όροφος, οπότε αποκλείεται να ήταν οι γείτονες.
Είχες αρχίσει να τα χάνεις? Ήταν μέσα ή έξω από το κεφάλι σου?
 Εισπνοή-εκπνοή. Σταθερά. Και για την ακρίβεια πάνω από το κεφάλι σου.
Ακόμα δεν είχες διαβάσει Stephen King. Δεν έβλεπες θρίλερ, ούτε ήξερες για την αυθυποβολή.
Τι στο καλό??
 Κι αυτό εκεί. Μόλις έσβηνες το φως. Μόνο τότε.
Πόσο φοβόσουν?Δεν θυμάσαι.
Θυμάσαι όμως ότι ήρθε μια μέρα που έκανες μια σκέψη χειρότερη από το φόβο: ότι πρέπει να ζεις μ'αυτό. Πάντα.

Και τότε ήρθε η βοήθεια.
Όταν μίλησες γι'αυτό.
Κος Π.Α.
Πιθανότατα σήμερα να διαφωνούσες από ιδεολογικής απόψεως.
Πάντως η βοήθεια έπιασε.
Κι αυτό έφυγε ξαφνικά όπως ήρθε.
Μπορούσες να σβήνεις το φως ήσυχη.

                                                                                                                                                                 


Μερικές φορές, ακόμα και σήμερα, ανοίγεις τα μάτια ξαφνικά μέσα στη νύχτα.
Δεν ακούγεται τίποτα. 'Ολα είναι ήσυχα.
Κι είναι κι αυτή η μυρωδιά του καμμένου.

Σαν κι αυτούς.

Η πρώτη πέτρα τον βρήκε στο λαιμό.
Πρώτη φορά ένιωσε τέτοιο πόνο.
Ήταν κι αυτές οι ακαταλαβίστικες άγριες φωνές που τον τρόμαζαν ακόμη περισσότερο.
Κι άλλη πέτρα. Ξυστά. Φοβόταν. Φοβόταν πολύ.
Ήταν μετανάστης, σαν κι αυτούς. Σε καινούργια άγνωστη χώρα. Γιατί τον χτυπούσαν;
Άλλη μια πέτρα.
Είχε αρχίσει να αιμορραγεί.
Πονούσε. Και φοβόταν.
Δεν μπορούσε να ξεφύγει. Πέτρα. Δεν μπορούσε να διαμαρτυρηθεί. Φωνές.
Πλησίασε άλλος ένας που φώναζε και κουνούσε τα χέρια του. Έμοιαζε μ'εκείνους αλλά ήταν διαφορετικός. Δεν είχε πέτρα.
Κι άλλες φωνές. Πόνος. Χειρονομίες.
Τώρα φοβόταν πιο πολύ.
Χέρια τον αγγίζουν και τον σηκώνουν ψηλά. Τον ξαναφήνουν. Γύρω λουλούδια και φυτά. Να τον άφηναν λίγο ήσυχο. Πόνος...
Μετά....σκοτάδι. Και θόρυβος. Πολύς θόρυβος....
Φως! Ξανά χέρια που τον μεταφέρουν από 'δω κι από 'κει.
"Θα γίνει καλά" λέει η φωνή. Δεν ξέρει τι σημαίνει, αλλά το καταλαβαίνει.
Πονάει...
Αλλά φοβάται λιγότερο.

(το 2010 ο γιος της φίλης μου Μαρίας επενέβη και σταμάτησε τη βάναυση κακοποίηση ενός κύκνου από ομάδα ατόμων. Η οικογένεια τον φιλοξένησε για λίγο και στη συνέχεια, αγνοώντας κόπο και έξοδα, τον έστειλαν στο Κέντρο Περίθαλψης Άγριων Ζώων στην Αίγινα όπου ανέλαβαν τη φροντίδα του οι ειδικοί). 

 :λινκ:

http://www.ekpazp.gr/multi158/

Παγκόσμια Πρεμιέρα

Αυτό το μπλογκ είναι ό,τι κοντινότερο σε extreme sport θα κάνω ποτέ.
Μπαίνετε με δική σας ευθύνη.