Spoiler alert: we all die in the end

Η πιο σύντομη non-fiction ιστορία του κόσμου:

- Γειά, τι κάνεις;
- Πολύ καλά, εσύ;
*Αφηγητής: τα πράγματα δεν ήταν καθόλου καλά.

{όλοι μας, κάθε μέρα}

Broken beyond repair

People strive for millions of irrelevant things everyday just to conceal one thing:
We are all broken. Beyond repair.
And we stand alone into the darkness.
Everything you think you are is a shield. The shield you hide behind.
 Because at the end of the day we are all defined by what we have lost.
The subtle differences between us lie in how we cope with loss.
How we arrange our fragments into the chaos.

We desperately want to believe that once in a while someone finds the courage to rip the shield.
Yours and theirs.
Stare right into the chaos of your loss and say:
"Here are my fragments, show me yours".
And then this fucking messed up world becomes somehow tolerable.

[Για την Anneta Gi.]

and tie a silver ribbon round the pieces that remain

Ένα παράπονο μικρό
τόσο δα μικρό
ήρθε κι έγινε ένα κουβαράκι
και κούρνιασε.
Βρήκε ζεστά και κούρνιασε.
Κι ύστερα άρχισε να μεγαλώνει.
Κι όλο μεγάλωνε.
-"Ο μόνος τρόπος να σταματήσω,
είναι να με κάνεις τραγούδι. Ή ιστορία".
μου είπε μια μέρα.