Requiem for a midsummer night's dream

Τέμνονται για μια στιγμή οι άνθρωποι
κι ύστερα καθένας επιστρέφει εκεί  απ' όπου ήρθε
μόνο με πιο βαριές αποσκευές.

{photo taken at Corfu island, Greece, August 2017}

Spoiler alert: we all die in the end

Η πιο σύντομη non-fiction ιστορία του κόσμου:

- Γειά, τι κάνεις;
- Πολύ καλά, εσύ;
*Αφηγητής: τα πράγματα δεν ήταν καθόλου καλά.

{όλοι μας, κάθε μέρα}

Broken beyond repair

People strive for millions of irrelevant things everyday just to conceal one thing:
We are all broken. Beyond repair.
And we stand alone into the darkness.
Everything you think you are is a shield. The shield you hide behind.
 Because at the end of the day we are all defined by what we have lost.
The subtle differences between us lie in how we cope with loss.
How we arrange our fragments into the chaos.

We desperately want to believe that once in a while someone finds the courage to rip the shield.
Yours and theirs.
Stare right into the chaos of your loss and say:
"Here are my fragments, show me yours".
And then this fucking messed up world becomes somehow tolerable.

[Για την Anneta Gi.]

and tie a silver ribbon round the pieces that remain

Ένα παράπονο μικρό
τόσο δα μικρό
ήρθε κι έγινε ένα κουβαράκι
και κούρνιασε.
Βρήκε ζεστά και κούρνιασε.
Κι ύστερα άρχισε να μεγαλώνει.
Κι όλο μεγάλωνε.
-"Ο μόνος τρόπος να σταματήσω,
είναι να με κάνεις τραγούδι. Ή ιστορία".
μου είπε μια μέρα.

The trouble with Aphrodite

So put your mind to sleep
so that you don't remember
but when the pain kicks in
make sure you don't surrender
 A.V.

Choking on the bullet

Συγχαρητήρια, κερδίσατε!
Αυτή τη φορά δεν έκλαψες, δεν θύμωσες, δεν εκνευρίστηκες καν.
Ακόμα και η μούμια του Τουταγχαμών θα έβγαζε εντονότερη συγκινησιακή αντίδραση.
Μόνο γύρισες το κεφάλι και κοίταξες ένα σύννεφο.

Που να πάρει ο διάολος όλα τα σύννεφα.
Και όλα τα λόγια μαζί.
Φακ.

[σκίτσο: Μάγδα Ν.]

Για την αδράνεια μέσα στην αδράνεια

Καθόσουν ακίνητη για ώρες, μέρες, μήνες.
Χωρίς να υπάρχει λόγος -ή μήπως υπήρχε;
Θα έλεγε κανείς πως το απολάμβανες. Και ίσως αυτή να ήταν η αλήθεια.
Σπάνια συνέβαινε κάτι που θα σε έβγαζε από την ακινησία.
Αλλά κανένα κίνητρο δεν ήταν αρκετά ισχυρό ώστε να βγεις εντελώς από αυτήν.
Ήταν δεύτερη φύση; Βολική συνήθεια; Αναπόφευκτη απόλαυση;
Ούτε εσύ ήξερες πια.
Ούτε σε ενδιέφερε να ξέρεις πλέον.
Καμιά φορά, συνήθως τις νύχτες, αναρωτιόσουν πώς θα ήταν, αν τα πράγματα ήταν αλλιώς.
Αν έβγαινες από αυτή την κατάσταση.
Και η σκέψη έφευγε ακριβώς όπως ήρθε, ξαφνικά κι απροειδοποίητα.
Άλλωστε η άλλη κατάσταση δεν σου έλειπε καν.
Πώς να επιθυμήσεις κάτι που δεν σου λείπει;
Ύστερα αναγκάστηκες να προχωρήσεις.
Απρόθυμα και κυρίως βίαια.
Αλλά το επέλεξες.
Συνειδητά ή λιγότερο-τι σημασία είχε πια;
Όμως ποτέ δεν είχες φανταστεί ότι μετά από αυτό θα ζούσες άλλη μια ακινησία: μέσα στην ήδη υπάρχουσα, την ολόδική σου.
Απίθανο, οριακά βιώσιμο, αλλά πλήρως πραγματικό.
Αλλά να θυμάσαι.
Το επέλεξες.