Together alone

-...ξεκίνησα να σας λέω ότι όσοι διαβάζουμε, έχουμε μέσα μας αμέτρητους κόσμους καθώς και μια εξαιρετικά αμφίβολη σχέση με την πραγματικότητα. Καμιά φορά, γράφουμε ιστορίες σε μια εύθραυστη προσπάθεια να γεφυρωθούν οι κόσμοι αυτοί  με την πραγματικότητα.

There is a light that never goes out

 - Γιατί αργεί ο μπαμπάς;
Ο μικρός είναι δίπλα της, ανεβασμένος σε ένα σκαμνί και με το ζόρι φτάνει τον πάγκο.
Τη βοηθάει να ζυμώσουν ψωμί και το γέλιο του γεμίζει το κουζινάκι.
- Γιατί αργεί ο μπαμπάς; ξαναρωτάει ανυπόμονα.
Σκουπίζει τα χέρια στην ποδιά της και συνοφρυώνεται.
Ο άντρας της τέτοια ώρα ήταν πάντα στο σπίτι.
Έδιωχνε, με το χαμόγελο πάντα, τους τελευταίους πελάτες από το καφενεδάκι στην πλατεία και έπαιρνε το δρόμο για το σπίτι. Ο μικρός άκουγε το γαϊδουράκι κι έτρεχε στην αυλή να τον υποδεχτεί.
Αυτή τη φορά δεν ακούστηκε το γαϊδουράκι, αλλά βιαστικά βήματα και ξαφνικά, γέμισε η αυλή κόσμο, μπουλούκι ολόκληρο.
Φωνές, κίνηση, χειρονομίες να μπερδεύονται με λόγια "στα καλά καθούμενα", "σπάνιος άνθρωπος", "τον πρόδωσε η καρδιά του", "πάει ο κυρ-Γιάννης μας", "έφυγε"...
Για πολύ καιρό ο μικρός νόμιζε ότι είχε φύγει για κάποιο ταξίδι.
΄Οταν άρχισε να καταλαβαίνει, τα μάτια του γέμισαν με μια σκιά που δεν έφευγε.

Όταν επιστρέφει από τη δουλειά και κάθεται να φάει μπροστά στην τηλεόραση, τον παρατηρεί χωρίς εκείνος να τη βλέπει. Έτσι όπως πέφτει επάνω του το φως του σούρουπου, για μια στιγμή η σκιά δεν είναι εκεί. Στη θέση της  βλέπει το αγοράκι που εκείνο το απόγευμα έπαιζε με τα ζυμάρια γελώντας.

Butterfly with rainbow eyes

 [για την Α. και τη Σ., τις χρωματιστές μου]

-How come we look alike? asked the little butterfly.
The rainbow smiled.
-It's because we are connected in a very special way.
-When did that happen?
-The day I decided to share my colours with destiny, answered the rainbow.
-Was it a miracle? asked the little butterfly impatiently.
-I call it love, said the rainbow. Now go play with the others.
The little butterfly flew playfully around the rainbow calling its companions to join: one that looked a lot like it and a slightly bigger one.
All three had exactly the same colours.
The colours of the rainbow.

The girl with the heart of glass

Boy: What is this?
Girl: *smiles
Boy: It's so beautiful! I've never seen anything like this before. Can I hold it?
Girl: But...

*cracking sound

The girl with the thorn in her side

That space you never post about.
That space you never talk about.
That space where all your painfully misunderstood words hide.
That space which no one ever  sees.
That space where all the wounded thoughts rest.
That space which withholds the wildest of hopes.
That space which tenderly soothes the craziest of dreams.
That space which boldly spoofs the spookiest of fears.

That space is who you are.

Και αντιστρόφως...

Να θυμάσαι τη νύχτα που ξύπνησες κλαίγοντας, χωρίς να θυμάσαι γιατί ή καλύτερα για τι απ'όλα.
Να θυμάσαι το απόγευμα που είδες σε άλλη γειτονιά τον Πρινς (τον αδέσποτο που τάιζες και κανάκευες και που τον έδιωξε ο νέος αρσενικός) κι έκανε πως δε σε θυμάται.
Να θυμάσαι το μεσημέρι που είδες ότι ακόμη δεν είχε πάρει κανείς από τα σκουπίδια το παλιό γραφείο που πάνω του διάβαζες, σκάρωνες στίχους, νύσταζες κι έκανες σχέδια.
Να θυμάσαι ότι έρχεται πάντα ένα πρωί που πετάς κάποια πράγματα κι ύστερα κάνεις πως δε θυμάσαι.

Αλλά αυτό δεν είναι το χειρότερο.
Το χειρότερο είναι να μη θυμάσαι στ'αλήθεια.

The logical fallacies avalanche

Nothing available to give.
Nothing left to take.
Seems like a fair deal after all.
Well played, Life.

Αληθινή μυθοπλασία ή μυθοπλαστική αλήθεια;

Με υποδέχτηκε με χαρά στο νέο τους σπίτι. Είχαν λίγο καιρό που μετακόμισαν κι ακόμη της φαινόταν παράξενο που τέτοια εποχή εδώ φορούσαμε ακόμη καλοκαιρινά.
Καθίσαμε στην αυλή με το σκυλί να παίζει στα πόδια μας.
Πέντε τυπικές κουβέντες, μικρές γουλιές καφέ, ελαφριά αμηχανία.
Μου ζήτησε συγγνώμη που δε μιλούσε καλά τη γλώσσα και βούρκωσε.
Για λίγο δε μίλησε καμιά μας.
Ξαφνικά άρχισε να κλαίει σιγανά.
Ήθελα να της πω πολλά.
Ήθελα να της πω ότι δε χρειάζεται καν να αλλάξεις χώρα για να νιώσεις ξένος.
Έσκυψα λίγο προς το μέρος της και είπα: "See the sky? Greece, Poland same sky".
Mε κοίταξε για μια στιγμή και μετά πήρε αγκαλιά το σκυλί κι έκλαιγε δυνατά, με λυγμούς.
Κι εγώ από μέσα μου.

Princess familiar

So to speak and so to say
There goes by another day
Wolves are howling all around
Princess still on safe ground

Having played with all her fears
Cried all her bitter tears
Now ready again to play
Who will leave and who will stay?

Reality uncheck

Τhe problem with reading certain novels at a very young age is that you end up torn between playing Elizabeth Bennet and Scarlett O'Hara for the rest of your life.
I guess such outlandish manners are not uncommon with girls who stubbornly stare outside windows and inside books while all the other girls stare at mirrors.

On devils

"Better the devil you know than the devil you don't know", they say.
So choose your devil wisely.
ps. even if it means choosing yourself.

She's touch smell sight taste and sound

Dreamers are doomed by default.
Players win some and lose some.
But what do you call a dreamer-player?

Νυχτερινή Απόδραση (a.k.a κάποτε παλιά)

Και μπήκαμε στο στούντιο οι 4 και με το που μας είδε το αφεντικό γέλασε, επειδή το αφεντικό ξέρει και είπε σε κάποιον επίτηδες δυνατά "τέσσερις γυναίκες δε θ'αντέξουν ούτε μισή ώρα" κι εμείς με τη σειρά μας γελούσαμε, αγνοεί τη Δύναμη της Φιλίας ο άσχετος που μου θέλει και ραδιοφωνικό σταθμό.
Και όντως δεν αντέξαμε διότι στο 20λεπτο διαπιστώνω ότι σαν πολύ ακούστηκαν τα ελληνικά κλαψ-έντεχνα, καιρός να βάλουμε τα ξένα (ήμουν η μόνη του ξένου) αλλά με το που το λέω αρπάχτηκε το σύμπαν και για να μην τα πολυλογώ, με σημερινή ορολογία ήταν σα να ήμασταν 3 του ΟΧΙ και μια μενουμΕυρώπισσα και να γίνεται το σύστριγκλο πάνω από την κονσόλα. Στο ενδιάμεσο βέβαια τα κλαψ έπαιζαν κανονικά, εμείς στον αέρα βγαίναμε μειλίχιες, χώρια που τηλεφωνούσαν αβέρτα οι φαντάροι από τα γύρω συνοριακά φυλάκια "μη σταματάτε κορίτσια, να κρατήσει όλη νύχτα η εκπομπή" και δώσ'του να κάνουν αφιερώσεις. Και μόλις έκλειναν τα μικρόφωνα οι άλλες να κοντεύουν να με φάνε ζωντανή κι εγώ να έχω αρπάξει αγκαλιά κάτι rock βινύλια και να βγάζω αφρούς.
Με τα πολλά, φύγαμε στα κλεφτά στη μια ώρα από τις δυο που είχαμε συμφωνήσει, επιβεβαιώνοντας και τον τίτλο της εκπομπής που είναι και ο τίτλος της ανάρτησης και δεν ξαναπατήσαμε ποτέ στο στούντιο. Όλως παραδόξως στον έξω κόσμο αντέχαμε κανονικότατα, ούτε ξεμάλλιασμα ούτε τίποτα. Κι ας με έσερναν συχνά-πυκνά στα εντεχνο-ρεμπετάδικα.
Τώρα τι στο καλό σύνορα φυλάνε αυτοί οι φαντάροι που είναι όλη την ώρα μ'ένα ραδιόφωνο κολλημένο στο αυτί και κάνουν αφιερώσεις, ουδείς γνωρίζει.