Bloody Wednesday

Επαγγελματικό ραντεβού μετά από κουραστική μέρα με μπόνους καταρρακτώδη βροχή.
Καθώς περπατάω προς το σημείο συνάντησης παλεύω να ξετρυπώσω την ομπρέλα μου μέσα από έναν ορυμαγδό αντικειμένων στον πάτο της τσάντας και τελικά την ανασύρω με τα χίλια ζόρια.
Στο δρόμο νιώθω ένα μικρό τσούξιμο στο δεξί παράμεσο, δε δίνω σημασία.
Φτάνω πρώτη στο καφέ και με το που κάθομαι παρατηρώ ότι το δάχτυλό μου αρχίζει να ματώνει μετά από μικρο-πληγή που προφανώς υπέστη λίγο πριν, στην ανασκαφή του εσωτερικού της τσάντας.
Κάνω να βγάλω ένα χαρτομάντιλο και πριν προλάβω να ανοίξω την τσάντα μου, έχει τρέξει τόσο αίμα που το μισό χέρι έχει γίνει σαν του Τζακ του Αντεροβγάλτη εν ώρα φόνου.
Το καλύπτω άρον άρον κι εκείνη τη στιγμή έρχεται ο σερβιτόρος για παραγγελία. Του λέω ότι θα περιμένω το ραντεβού και ζητάω ένα τσιρότο.
Καθώς παλεύω με το χαρτομάντιλο, καταφθάνει το επαγγελματικό ραντεβού. Σηκώνομαι δίνοντας αναγκαστικά το λάθος χέρι για χειραψία και προσπαθώντας να καλύψω το κατακρεουργημένο.
Καθόμαστε, ο σερβιτόρος παίρνει παραγγελία, το χαρομάντιλο έχει γίνει κατακόκκινο, εγώ διακριτικά να προσπαθώ συγχρόνως: να το ξεφορτωθώ, να το αντικαταστήσω με καθαρό, να βγάλω το πανωφόρι μου χωρίς να το λερώσω και να συζητάω χαλαρά με τον άνθρωπο ο οποίος σημειωτέον μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε καταλάβει τίποτα.
Σε κάποια φάση έρχεται ο σερβιτόρος και μου δίνει ένα τσιρότο ψελλίζοντας κάτι. Το παίρνω βιαστικά, είναι και το μεγάλο μέγεθος, ωραία, σκέφτομαι, θα την καλύψει τέλεια την κομμένη αρτηρία (αναπόφευκτη σκέψη μετά από τόση αιμορραγία).
Ανακουφισμένη τυλίγω το δάχτυλο όπως όπως, πάω να χαλαρώσω, πιάνω κάτι περίεργο στο βλέμμα του επαγγελματικού ραντεβού, βλέπω ότι κοιτάει το δάχτυλο, κοιτάω κι εγώ το δάχτυλο για να διαπιστώσω ότι το XL τσιρότο είναι: α) μπλε φωσφοριζέ και β) έχει πάνω όλη την παρέα του Μίκυ Μάους από καταβολής Disney.