Προτού πεταχτούν οι κύκνοι και τα φαντάσματα άλλων ποστ κι αρχίσουν να απαιτούν πνευματικά δικαιώματα κτλ. κι επειδή καλό-χρυσό το θρίλερ αλλά μέχρι κι ο Ταραντίνο το γύρισε στο γουέστερν, ας μεταφερθούμε παίδες στην προιστορική εποχή όπου η ηλικία της αγαπητής blogger ξεκινούσε από 2-, νούμερο που της επέτρεπε να κάνει πολλά πράγματα χωρίς πολλή σκέψη.
Όπως piercing στη μύτη.
Γεγονός που δεν θα εκτιμούσαν καθόλου οι γονείς, των οποίων η φαντασίωση ενός άλλου είδους σιδερικoύ, κυκλικού σχήματος, κατά προτίμηση περασμένο στο δεξί παράμεσο της blogger σίγουρα θα ερχόταν σε σύγκρουση με το μέταλλο που εξείχε από το δεξί ρουθούνι.
Η απόσταση από το πατρικό ήταν άκρως βολική, με συχνότητα συνάντησης των 2 πλευρών σε κάθε πέρασμα του κομήτη Χάλευ (πιθανότατα ο κομήτης να περνούσε και συχνότερα).
Στη 2η πλευρά (την τρυπημένη ντε!) να μην ξεχάσω να συμπεριλάβω και τον έτερο γόνο της οικογενείας και συγκάτοικο εκείνη την εποχή (θα αναφέρεται στο εξής ως μπράδερ) και που μαζί είχαμε τη φαεινή ιδέα να ενισχύσουμε τον κυρ-Νίκο με το pierco-μάγαζο στη Ναυαρίνου.
Και πέρναγε ωραία ο καιρός.
Μέχρι τη μέρα που, εκεί που αράζαμε με τον μπράδερ, χτύπησε το τηλέφωνο.
Όταν κλείσαμε το τηλέφωνο 5 πράγματα ήταν βέβαια:
1) κηδευόταν ο παππούς και
2) έπρεπε οπωσδήποτε να εμφανιστούμε
2) και οι δύο
3) όχι απλά μπροστά στους γονείς
4) αλλά και σε όλο το σόι
5) με τα ολοκαίνουργιά μας piercing.
[Αφού δεν αρχίσαμε τότε το κάπνισμα, δε θα το αρχίσουμε ποτέ.Λέμε τώρα.]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Shoot it!