Η πρώτη πέτρα τον βρήκε στο λαιμό.
Πρώτη φορά ένιωσε τέτοιο πόνο.
Ήταν κι αυτές οι ακαταλαβίστικες άγριες φωνές που τον τρόμαζαν ακόμη περισσότερο.
Κι άλλη πέτρα. Ξυστά. Φοβόταν. Φοβόταν πολύ.
Ήταν μετανάστης, σαν κι αυτούς. Σε καινούργια άγνωστη χώρα. Γιατί τον χτυπούσαν;
Άλλη μια πέτρα.
Είχε αρχίσει να αιμορραγεί.
Πονούσε. Και φοβόταν.
Δεν μπορούσε να ξεφύγει. Πέτρα. Δεν μπορούσε να διαμαρτυρηθεί. Φωνές.
Πλησίασε άλλος ένας που φώναζε και κουνούσε τα χέρια του. Έμοιαζε μ'εκείνους αλλά ήταν διαφορετικός. Δεν είχε πέτρα.
Κι άλλες φωνές. Πόνος. Χειρονομίες.
Τώρα φοβόταν πιο πολύ.
Χέρια τον αγγίζουν και τον σηκώνουν ψηλά. Τον ξαναφήνουν. Γύρω λουλούδια και φυτά. Να τον άφηναν λίγο ήσυχο. Πόνος...
Μετά....σκοτάδι. Και θόρυβος. Πολύς θόρυβος....
Φως! Ξανά χέρια που τον μεταφέρουν από 'δω κι από 'κει.
"Θα γίνει καλά" λέει η φωνή. Δεν ξέρει τι σημαίνει, αλλά το καταλαβαίνει.
Πονάει...
Αλλά φοβάται λιγότερο.
(το 2010 ο γιος της φίλης μου Μαρίας επενέβη και σταμάτησε τη βάναυση κακοποίηση ενός κύκνου από ομάδα ατόμων. Η οικογένεια τον φιλοξένησε για λίγο και στη συνέχεια, αγνοώντας κόπο και έξοδα, τον έστειλαν στο Κέντρο Περίθαλψης Άγριων Ζώων στην Αίγινα όπου ανέλαβαν τη φροντίδα του οι ειδικοί).
:λινκ:
ωωω!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφή