On devils

"Better the devil you know than the devil you don't know", they say.
So choose your devil wisely.
ps. even if it means choosing yourself.

She's touch smell sight taste and sound

Dreamers are doomed by default.
Players win some and lose some.
But what do you call a dreamer-player?

Νυχτερινή Απόδραση (a.k.a κάποτε παλιά)

Και μπήκαμε στο στούντιο οι 4 και με το που μας είδε το αφεντικό γέλασε, επειδή το αφεντικό ξέρει και είπε σε κάποιον επίτηδες δυνατά "τέσσερις γυναίκες δε θ'αντέξουν ούτε μισή ώρα" κι εμείς με τη σειρά μας γελούσαμε, αγνοεί τη Δύναμη της Φιλίας ο άσχετος που μου θέλει και ραδιοφωνικό σταθμό.
Και όντως δεν αντέξαμε διότι στο 20λεπτο διαπιστώνω ότι σαν πολύ ακούστηκαν τα ελληνικά κλαψ-έντεχνα, καιρός να βάλουμε τα ξένα (ήμουν η μόνη του ξένου) αλλά με το που το λέω αρπάχτηκε το σύμπαν και για να μην τα πολυλογώ, με σημερινή ορολογία ήταν σα να ήμασταν 3 του ΟΧΙ και μια μενουμΕυρώπισσα και να γίνεται το σύστριγκλο πάνω από την κονσόλα. Στο ενδιάμεσο βέβαια τα κλαψ έπαιζαν κανονικά, εμείς στον αέρα βγαίναμε μειλίχιες, χώρια που τηλεφωνούσαν αβέρτα οι φαντάροι από τα γύρω συνοριακά φυλάκια "μη σταματάτε κορίτσια, να κρατήσει όλη νύχτα η εκπομπή" και δώσ'του να κάνουν αφιερώσεις. Και μόλις έκλειναν τα μικρόφωνα οι άλλες να κοντεύουν να με φάνε ζωντανή κι εγώ να έχω αρπάξει αγκαλιά κάτι rock βινύλια και να βγάζω αφρούς.
Με τα πολλά, φύγαμε στα κλεφτά στη μια ώρα από τις δυο που είχαμε συμφωνήσει, επιβεβαιώνοντας και τον τίτλο της εκπομπής που είναι και ο τίτλος της ανάρτησης και δεν ξαναπατήσαμε ποτέ στο στούντιο. Όλως παραδόξως στον έξω κόσμο αντέχαμε κανονικότατα, ούτε ξεμάλλιασμα ούτε τίποτα. Κι ας με έσερναν συχνά-πυκνά στα εντεχνο-ρεμπετάδικα.
Τώρα τι στο καλό σύνορα φυλάνε αυτοί οι φαντάροι που είναι όλη την ώρα μ'ένα ραδιόφωνο κολλημένο στο αυτί και κάνουν αφιερώσεις, ουδείς γνωρίζει.

Ερωτηματολόγιο Προυστ (λήψη 2017)

1. What is your idea of perfect happiness? Lay's
2. What is your greatest fear? Lack of Lay's
3. What is the trait you most deplore in yourself? Next
4. What is the trait you most deplore in others? I never pay that much attention to others
5. Which living person do you most admire? Everyone who survives the day
6. What is your greatest extravagance? See qu.15
7. What is your current state of mind? *laughs hysterically then cries and vice versa*
8. What do you consider the most overrated virtue? Using the word virtue
9. On what occasion do you lie? I really don't want to make this all about me
10. What do you most dislike about your appearance? Gosh Marcel!
11. Which living person do you most despise? Depends on the day
12. What is the quality you most like in a man? Depends on the night
13. What is the quality you most like in a woman? Define "quality"
14. Which words or phrases do you most overuse? I overuse emoticons
15. What or who is the greatest love of your life? We'll know when my life's over
16. When and where were you happiest?  See qu.15
17. Which talent would you most like to have? See qu. 15
18. If you could change one thing about yourself, what would it be? My sneezing octaves
19. What do you consider your greatest achievement? That it's question 19 and I'm not bored yet
20. If you were to die and come back as a person or a thing, what would it be? Laughing gas
21. Where would you most like to live? Where I already live-in my head
22. What is your most treasured possession? My books
23. What do you regard as the lowest depth of misery? The human condition
24. What is your favorite occupation? Mocking the human condition
25. What is your most marked characteristic? Next
26. What do you most value in your friends? Facebook or the other ones?
    
27. Who are your favorite writers? Dead or overrated mostly. Or both.
28. Who is your hero of fiction? We are all heroes of fiction. Without Hollywood contracts.
29. Which historical figure do you most identify with? Lucy, the Australopithecus afarensis
30. Who are your heroes in real life? My family
31. What are your favorite names? The names we never dare to call each other in person
32. What is it that you most dislike? It would take ages
33. What is your greatest regret? No regrets
34. How would you like to die? Air guitaring in front of a real audience
35. What is your motto? Always delete your browser history

And you are?

I’m fire and ice trapped in a stone.

In daylight, ice keeps my heart still.

At night, I dance with fire.

So if you want to get a glimpse inside, you will have to break me.

Newsflash: I can never be broken, only scarred with another diamond.

Or with a light saber.

So good luck with that.

Σιδερικά-Πτώμα-Αλκοόλ-Λεφτά-Αστυνομικοί (με αυτή τη σειρά)-"I see dead people"

Και φτάνουμε παίδες στην αποφράδα μέρα, ξέρετε ποιά, μην τα ξαναλέω και γίνομαι βαρετή.

Σύραμε λοιπόν με τον μπράδερ τα ποδάρια μας μέχρι το ρημαδο-ΚΤΕΛ και μπήκαμε στο λεωφορείο που θα μας μετέφερε στον -τελικό?-προορισμό μας. Με τα μούτρα και την κατήφεια που είχαμε κι οι δυό, είναι ν'απορείς πώς δεν μας πετούσαν κέρματα οι περαστικοί ή που δεν κάλεσαν κανένα ευαγές ίδρυμα να μας μαζέψει. ("κοίτα τα κακόμοιρα, υποβαστάζονται για να σταθούν όρθια").
Και φτάνουμε.
Αφού κατεβήκαμε με τα χίλια ζόρια, (σ.σ. ο μπράδερ έχει μια αχνή ανάμνηση τύπου να έχω γαντζωθεί από τον οδηγό και να ξεφωνίζω "δεν θέλω να κατέβωωω", αλλά αν ποτέ η παρούσα ιστορία γίνει ταινία {εδώ μέχρι κι αυτός κάνει τα παραληρήματά του ταινίες γιατί όχι κι εγώ?} δεν είμαι σίγουρη αν θα μπορέσει να αποδοθεί σωστά η σκηνή), πήραμε το δρόμο για το δρώμενο της συμφοράς.

Κι από εδώ αρχίζει το θρίλερ.
Ανεβαίνουμε τη σκάλα του σπιτιού της γιαγιάς και μπαίνουμε μέσα.

[πράγματα που μας περνούσαν από το μυαλό:
- η ζωή μας στο γρήγορο.
- ή ταν η επί τας.
- δεν είμαστε εμείς, είναι κάτι εξωγήινοι που μας κλέψαν τα σώματα.
-άραγε έκλεισα το κλιματιστικό φεύγοντας?
-φτου δεν έχω μονάδες]

Μπαίνουμε μέσα λέμε.
Μπαίνουμε.
Μπήκαμε.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕΣΑ.
-----ψιθυριστές συζητήσεις που σου τρυπάνε τον εγκέφαλο, ήχοι από φλυτζανοπότηρα, σκούρα ρούχα, κεριά και λιβάνια-----

Μετά την επιτυχή ολοκλήρωση του 1ου level (=πέρασμα πόρτας) πάμε για το level 2: γονείς-συγγενείς.
Σφίγγουμε δόντια, προχωράμε. Τους βλέπουμε. Μας βλέπουν. Σχεδόν ακούω όρνια να κράζουν από πάνω. Μουσική.
Kαι....
Δεν συμβαίνει τίποτα. Καμία αντίδραση. Μηδέν από μηδέν, μηδέν.
Τ ί π ο τ α. Zero. Νάδα. Nothing. Rien. Κενό.
Σα να μην υπάρχουμε.
Ανακούφιση??
ΠΟΙΑ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ???
Πού είναι τα αίματα οέο???

Λέω, ιδέα μας θα είναι, δεν μας παρατήρησαν καλά, τώρα θ'αρχίσει το κράξιμο.
Και περιμένουμε.
Και να πηγαινοέρχονται οι καφέδες.Και να μπαινοβγαίνει κόσμος. Και να τα συλλυπητήρια και τα "ζωή σε λόγου μας".
Ούτε ένα σχόλιο.Ούτε ένα υπονοούμενο.Ούτε ένα επικριτικό/περίεργο/εύφλεκτο βλέμμα.
Δεν ήταν φυσιολογικό.
ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ.
-Καφέ? -Όχι ευχαριστώ [πού να κρατήσω καφέ που με είχε πιάσει τρέμουλο 6,5 ρίχτερ στο χέρι και στο νευρικό σύστημα γενικότερα]
Και ξαφνικά αρχίζουν οι συνειρμοί.Άμα βλέπεις πολλές ταινίες αυτά παθαίνεις.Κι εμένα αρχίσαν να μου έρχονται στο μυαλό κάτι ταινίες που κόσμος πήγαινε κι ερχόταν και συζητούσε και στο τέλος διαπιστώναν ότι κανονικά οι μισοί δεν θα 'πρεπε καν να βλέπουν τους άλλους μισούς διότι ήταν φαντάσματα.[το τρέμουλο αυξάνεται κάτι μονάδες]
Και πάνω που είμαι έτοιμη να αρπάξω την αγιαστούρα του παπά και ν'αρχίσω να ουρλιάζω έξαλλη: "666, πίσω και σας έφαγααααα!!!!".....
.....κάποιος λέει τη μαγική λέξη:
"Ταβέρνα"

[τώρα αυτό πώς γίνεται σ'αυτό το κρατίδιο όλα μα όλα είτε χαρά, λύπη, ανακαίνιση, μπότοξ, πτυχίο, μα όλα να καταλήγουν σε φαγοπότι μόνο εμείς κι αυτοί το ξέρουμε, άλλο μεγάλο θέμα αυτό].

(to be continued)

Σιδερικά-Πτώμα-Αλκοόλ-Λεφτά-Αστυνομικοί (με αυτή τη σειρά)-the beginning

Προτού πεταχτούν οι κύκνοι και τα φαντάσματα άλλων ποστ κι αρχίσουν να απαιτούν πνευματικά δικαιώματα κτλ. κι επειδή καλό-χρυσό το θρίλερ αλλά μέχρι κι ο Ταραντίνο το γύρισε στο γουέστερν, ας μεταφερθούμε παίδες στην προιστορική εποχή όπου η ηλικία της αγαπητής blogger ξεκινούσε από 2-, νούμερο που της επέτρεπε να κάνει πολλά πράγματα χωρίς πολλή σκέψη.

Όπως piercing στη μύτη.

Γεγονός που δεν θα εκτιμούσαν καθόλου οι γονείς, των οποίων η φαντασίωση ενός άλλου είδους σιδερικoύ, κυκλικού σχήματος, κατά προτίμηση περασμένο στο δεξί παράμεσο της blogger σίγουρα θα ερχόταν σε σύγκρουση με το μέταλλο που εξείχε από το δεξί ρουθούνι.

Η απόσταση από το πατρικό ήταν άκρως βολική, με συχνότητα συνάντησης των 2 πλευρών σε κάθε πέρασμα του κομήτη Χάλευ (πιθανότατα ο κομήτης να περνούσε και συχνότερα).

Στη 2η πλευρά (την τρυπημένη ντε!) να μην ξεχάσω να συμπεριλάβω και τον έτερο γόνο της οικογενείας και συγκάτοικο εκείνη την εποχή (θα αναφέρεται στο εξής ως μπράδερ) και που μαζί είχαμε τη φαεινή ιδέα να ενισχύσουμε τον κυρ-Νίκο με το pierco-μάγαζο στη Ναυαρίνου.

Και πέρναγε ωραία ο καιρός.

Μέχρι τη μέρα που, εκεί που αράζαμε με τον μπράδερ, χτύπησε το τηλέφωνο.

Όταν κλείσαμε το τηλέφωνο 5 πράγματα ήταν βέβαια:

1) κηδευόταν ο παππούς και

2) έπρεπε οπωσδήποτε να εμφανιστούμε

2) και οι δύο

3) όχι απλά μπροστά στους γονείς

4) αλλά και σε όλο το σόι

5) με τα ολοκαίνουργιά μας piercing.

[Αφού δεν αρχίσαμε τότε το κάπνισμα, δε θα το αρχίσουμε ποτέ.Λέμε τώρα.]