Και μπήκαμε στο στούντιο οι 4 και με το που μας είδε το αφεντικό γέλασε, επειδή το αφεντικό ξέρει και είπε σε κάποιον επίτηδες δυνατά "τέσσερις γυναίκες δε θ'αντέξουν ούτε μισή ώρα" κι εμείς με τη σειρά μας γελούσαμε, αγνοεί τη Δύναμη της Φιλίας ο άσχετος που μου θέλει και ραδιοφωνικό σταθμό.
Και όντως δεν αντέξαμε διότι στο 20λεπτο διαπιστώνω ότι σαν πολύ ακούστηκαν τα ελληνικά κλαψ-έντεχνα, καιρός να βάλουμε τα ξένα (ήμουν η μόνη του ξένου) αλλά με το που το λέω αρπάχτηκε το σύμπαν και για να μην τα πολυλογώ, με σημερινή ορολογία ήταν σα να ήμασταν 3 του ΟΧΙ και μια μενουμΕυρώπισσα και να γίνεται το σύστριγκλο πάνω από την κονσόλα. Στο ενδιάμεσο βέβαια τα κλαψ έπαιζαν κανονικά, εμείς στον αέρα βγαίναμε μειλίχιες, χώρια που τηλεφωνούσαν αβέρτα οι φαντάροι από τα γύρω συνοριακά φυλάκια "μη σταματάτε κορίτσια, να κρατήσει όλη νύχτα η εκπομπή" και δώσ'του να κάνουν αφιερώσεις. Και μόλις έκλειναν τα μικρόφωνα οι άλλες να κοντεύουν να με φάνε ζωντανή κι εγώ να έχω αρπάξει αγκαλιά κάτι rock βινύλια και να βγάζω αφρούς.
Με τα πολλά, φύγαμε στα κλεφτά στη μια ώρα από τις δυο που είχαμε συμφωνήσει, επιβεβαιώνοντας και τον τίτλο της εκπομπής που είναι και ο τίτλος της ανάρτησης και δεν ξαναπατήσαμε ποτέ στο στούντιο. Όλως παραδόξως στον έξω κόσμο αντέχαμε κανονικότατα, ούτε ξεμάλλιασμα ούτε τίποτα. Κι ας με έσερναν συχνά-πυκνά στα εντεχνο-ρεμπετάδικα.
Τώρα τι στο καλό σύνορα φυλάνε αυτοί οι φαντάροι που είναι όλη την ώρα μ'ένα ραδιόφωνο κολλημένο στο αυτί και κάνουν αφιερώσεις, ουδείς γνωρίζει.